14 czerwca wspominamy wszystkich, którzy zostali uwięzieni, prześladowani i zamordowani w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych i obozach zagłady podczas II wojny światowej.

Data ta nie jest przypadkowa – 14 czerwca 1940 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz trafił pierwszy masowy transport polskich więźniów. Tworzyło go 728 polskich więźniów politycznych. To właśnie ten dzień przyjmuje się za początek funkcjonowania obozu, którego nazwa wkrótce stała się symbolem zbrodni bez precedensu w dziejach.

Deportowani otrzymali numery obozowe od 31 do 758. Pierwszych trzydziestu numerów nie przydzielono Polakom — dostali je niemieccy kryminaliści przywiezieni wcześniej, by pełnić funkcje więźniów funkcyjnych.

Wśród przywiezionych byli żołnierze kampanii wrześniowej, członkowie podziemia niepodległościowego, ludzie próbujący przedostać się do Polskich Sił Zbrojnych tworzonych we Francji, gimnazjaliści, studenci, harcerze, a także niewielka grupa polskich Żydów. W dużej części byli to ludzie bardzo młodzi. Spośród 728 deportowanych wojnę przeżyło 298.

Pamięć o ofiarach jest naszym obowiązkiem. To ważna lekcja historii, ucząca szacunku dla godności człowieka, sprzeciwu wobec nienawiści oraz odpowiedzialności za zachowanie prawdy o przeszłości.

Dziś oddajemy hołd wszystkim ofiarom niemieckiego nazistowskiego terroru. Niech pamięć o nich trwa i przypomina kolejnym pokoleniom, do czego prowadzą pogarda, dyskryminacja i brak poszanowania drugiego człowieka.